Τdinosις προάλλες παρακολουθώντας στην τηλεόραση ένα ντοκυμαντέρ περί δεινοσαύρων, είδα κάτι που μου φάνηκε είτε εξαιρετικά αφελές είτε εξαιρετικά ύποπτο ιδεολογικά.

Έδειχνε μια οικογένεια δεινοσαύρων θηρευτών, προγόνων του T-REX και μια οικογένεια θηραμάτων, και τις περιπέτειές τους πριν τον βίαιο θάνατό τους από τη μεγαλύτερη έκρηξη ηφαιστείου που έχει καταγραφεί ποτέ 75 εκατομμύρια χρόνια πριν. Κάποια στιγμή η μητέρα της οικογένειας θηρευτών συλλαμβάνει ένα μικρό και ετοιμάζεται να το σκοτώσει, ο μικρός της οικογένειας των θηρευτών στον ενθουσιασμό του πέφτει πάνω τους, επιτρέποντας στο θήραμα να ελευθερωθεί και αφήνοντας την οικογένεια νηστική για ένα ακόμα βράδυ.  

Όλα καλά ως εδώ, αφού ξέρουμε ότι τα μικρά μπορούν να κάνουν τέτοιες κινήσεις μη νοιώθοντας ακόμα τι αποτέλεσμα μπορούν να έχουν οι αδέξιες κινήσεις τους.  Όμως στη συνέχεια η μητέρα τιμωρεί τον μικρό δαγκώνοντάς τον στο πρόσωπο και μετά όλη η αγέλη τον αποφεύγει δημιουργώντας του ενοχές για την πράξη του. Ο μικρός μετά προσπαθεί να εξιλεωθεί κυνηγώντας μόνος του και προσπαθώντας να φέρει τροφή στην οικογένεια.

Νομίζω ότι κανένα ζώο δεν καταλαβαίνει την έννοια της τιμωρίας και της ενοχής πέρα απ'τον άνθρωπο. Και φυσικά σε πολλές περιπτώσει ο άνθρωπος έχει καταφέρει να τη μεταδώσει στα κατοικίδια, άρα ενοχή = επαφή με τον άνθρωπο. Για τα ζώα, ειδικά τα άγρια ζώα και ειδικότερα για ζώα τόσο πρωτόγονα όπως οι δεινόσαυροι, αυτά τα περιστατικά, οι ατυχίες, είναι απλώς κομμάτια της ζωής, πράγματα που συμβαίνουν, και δεν κρίνουν αν κάποιος φταίει για να τον τιμωρήσουν.

Τα ζώα αντιδρούν μόνο σε αυτόν που άμεσα τους ενοχλεί (έχω στο μυαλό μου την εικόνα από ένα λιοντάρι που σπρώχνει τα μικρά του όταν δεν το αφήνουν να κοιμηθεί) και η έννοια της τιμωρίας και της ενοχής δεν υπάρχει σε αυτά. Ο μικρός δεινόσαυρος δε χρειάζεται να εξιλεωθεί για το λάθος του, και έχει δικαίωμα να κάνει άφθονα λάθη στη ζωή του, ακόμα και αν αυτά προκαλέσουν τον θάνατο, τον δικό του ή μελών της οικογενείας του. Αυτά τα πράγματα στη φύση απλώς συμβαίνουν.

Αν λοιπόν πρόκειται για αφέλεια, ο σεναριογράφος απλώς σκέφτηκε να το βάλει εκεί και κανείς δε σκέφτηκε να το βγάλει μπορούμε να τον συγχωρήσουμε.  Αλλά εμείς μπορούμε να τον συγχωρήσουμε ακόμα και αν υπάρχει η πρόθεση να μας «διδάξει» κάτι, διότι έτσι κι αλλιώς αν δεν τον συγχωρήσουμε θα «διδαχτούμε» αυτό που προσπαθεί να μας διδάξει. Δηλαδή ότι πρέπει να τιμωρήσουμε τον ανόητο που κάνει λάθη και μας βάζει σε μπελάδες.  

Πού το πάω; Μη δίνετε καμμία σημασία στα διδάγματα, τυχαία ή μη τέτοιων δασκάλων. Τα παιδιά έχουν την ανάγκη να γίνουν αποδεκτά όπως είναι. Αν δε γίνουν θα προσπαθήσουν να διορθώσουν τον εαυτό τους, κάνοντας περισσότερα λάθη και θα συνεχίσουν να κάνουν σε όλη τη ζωή τους. Θα αποκτήσουν χαμηλή αυτοπεποίθηση διότι αν τιμωρηθούν για κάτι που είναι φυσικό για ένα παιδί να κάνει, θα νοιώσουν πως ότι και να κάνουν δεν είναι εντάξει. Δηλαδή το μήνυμα είναι ότι αυτό που η φύση τους έδωσε είναι λάθος!!! Σας θυμίζει κάτι, μήπως θρησκείες; Μη αποδοχή της φύσης σου, ενοχή για αυτό που είσαι αν και δε φταις εσύ, τιμωρία για ότι είμαστε και ότι έχουμε και ένας Θεός που παραφυλάει στη γωνία με το ζωνάρι στο χέρι για να μας τιμωρήσει αν χαμογελάσουμε παραπάνω απ'όσο πρέπει;  Αν ο Θεός (ή όπου πιστεύει κανείς) ήθελε να τιμωρηθούμε ή να νοιώσουμε ενοχές θα είχε δώσει αυτό το χαρακτηριστικό και στα ζώα, δηλαδή θα ήταν κάτι φυσικό. Κάτι τέτοιο όμως δε συμβαίνει.

Από εκεί όμως βγαίνει και η ωρίμανση. Να είσαι ο εαυτός σου μέσα σε έναν βομβαρδισμό από ανόητα μηνύματα, ενοχές και κατηγορίες, απαιτήσεις να απορρίψεις αυτό που πραγματικά είσαι και «διδαχές» για να αλλάξεις τη φύση σου και να ελέγξεις αυτό που δείχνεις στους άλλους. Όλα αυτά που μας βομβαρδίζουν είναι για μας εργαλεία για να καταλάβουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και πως θα το αποδεχτούμε. Και για όσους προσπαθούν να αλλάξουν τον εαυτό τους ή να δείξουν κάτι άλλο από αυτό που είναι αντί να καταλάβουν ποιοι πραγματικά είναι... καλή τους τύχη.

Αντώνης