coupleGentlemen ή Κύριοι θεωρούνται οι άντρες που σέβονται τους άλλους και κυρίως τις γυναίκες, τους δίνουν σημασία, τις θεωρούν ίσες και, το πιο σημαντικό, δεν τους επιτίθενται σεξουαλικά σε κάθε ευκαιρία.

Το ερώτημα είναι, δεν έχουν ορμές; δεν έχουν ανάγκες;
Απολύτως, συχνά περισσότερο από άλλους.

Για να καταλάβουμε το όλο θέμα καλό είναι να θυμηθούμε ποιος είναι ο ρόλος του αρσενικού στη φύση. Είναι ο επιτιθέμενος σεξουαλικά, αυτός που θα προσπαθήσει να κατακτήσει και να διαιωνίσει, όχι το είδος αλλά τη δική του γενιά. Από την άλλη η γυναίκα πρέπει να αντισταθεί, να φιλτράρει και να επιλέξει. Όχι, διότι πρέπει να κάνει την έξυπνη ή της αρέσει να ευνουχίζει αλλά διότι, στη φύση, πρέπει να επιλέξει τον πιο δυνατό.

Η ανδρική επίθεση και η γυναικεία άμυνα λοιπόν είναι απόλυτα φυσιολογικές στη φύση αλλά όχι στον πολιτισμό. Κάθε φορά που η φύση ανακατεύεται με τον πολιτισμό συμβαίνει κακοποίηση ή βιασμός.

Υπάρχουν λοιπόν άνδρες που δεν έχουν ορμές; Φυσικά, κάπου στο νεκροτομείο, πιθανόν να τους κάνουν νεκροψία όπως μιλάμε.

Για να σοβαρευτούμε, φυσικά και οι κύριοι έχουν ορμές και επιθυμίες, αλλά ξέρουν τι να κάνουν με αυτές. Δεν τις αμολάν και όποια πάρει ο χάρος. Είτε προσπαθούν να γοητεύσουν μία γυναίκα είτε απλώς συναναστρέφονται, εκφράζουν ευγένεια σεβασμό και προσπαθούν να αρέσουν στο αντίστοιχο ευγενικό κομμάτι της γυναίκας, την κυρία.

Πιθανότατα οι κύριοι έχουν περισσότερες "κατακτήσεις" από τους μάτσο άνδρες, διότι με την αβρότητα χαλαρώνουν τις αντιστάσεις. Και οι χαρακτηρισμοί που δέχονται συχνά από τους λεγόμενους αληθινούς άνδρες, είναι απλά ανοησίες διότι εκτός από το γεγονός ότι έχουν πολλές επιτυχίες, αν ενδιαφέρονται για παραπάνω από μία, είναι και κατακτήσεις με ποιότητα και επίπεδο.

Και αν το καλοσκεφτείς, η ευγένεια και η "απαλή πειθώ" είναι ένα είδος δύναμης που η γυναικεία φύση μπορεί να αναγνωρίσει σαν ποιότητα που μπορεί να αποδεχτεί. Είναι η περίπτωση που ο πολιτισμός μπαίνει μέσα στη φύση και την εμπλουτίζει, προσθέτοντας άλλες ποιότητες πέρα από τη ζωώδη δύναμη.

Οι πολιτισμένοι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, χωρίς να έχουν πετάξει τη φύση και να την έχουν αντικαταστήσει με κάτι τεχνητό, έχουν μετατρέψει τη "πίεση" που δέχονται από τις ορμές και τις ορμόνες τους σε δημιουργία, επικοινωνία και χαρά, ενώ μπορούν να παρακάμψουν το συχνά κτηνώδες ένστικτο των γύρω τους χωρίς οι άλλοι να το καταλάβουν.

Δεν είναι όμως μόνο θέμα πολιτισμού. Είναι κυρίως θέμα εσωτερικής ωρίμανσης. Πολλοί γύρω μας φέρονται με κτηνώδη τρόπο και αυτό διότι δεν έχουν φύγει από την παλαιολιθική εποχή (γορίλες με κοστούμι). Ο νους, η λογική αλλά και το αληθινό συναίσθημα έχουν παραμερίσει για να αφήσουν το κτήνος να εκφραστεί. Το φλερτ γίνεται προσβολή και ο έρωτας βιασμός.

Υπάρχει εδώ μία μεγάλη παρεξήγηση, αυτοί που έχουν παραβιάσει τη φύση τους, κυρίως με τεχνητούς τρόπους, για να αρέσουν ή να κατακτήσουν, δεν διαφέρουν και πολύ από τους σύγχρονους Νεάντερταλ, στην πραγματικότητα μιλάμε για κακή χρήση της τεχνολογίας στην υπηρεσία του πολέμου των δύο φύλων.

Και εδώ έγκειται η μεγάλη διαφορά, οι κύριοι και οι κυρίες δεν κάνουν πόλεμο!

Έχουν προχωρήσει σε άλλο επίπεδο. Έχουν μάθει να συζητάνε, όχι διότι πήγαν σε κάποια σχολή αλλά διότι έχουν κάτι να πουν, έχουν μάθει να ερωτεύονται, με τον πιο πνευματώδη αλλά και πνευματικό τρόπο και το κυριότερο, έχουν μάθει να ζουν και να ρουφάνε όλο το μεδούλι της ζωής χωρίς να χρειαστεί να τσαλαπατήσουν ή να διαλύσουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Επίσης, ένα από τα χαρακτηριστικά τους είναι η δράση και όχι η αντίδραση. Δεν είναι έρμαια των γεγονότων γύρω τους, δεν αντιδρούν απερίσκεπτα σε κάθε ερέθισμα αλλά έχουν και την ικανότητα να σταματάνε αυτούς που αντιδρούν.

Από τι υλικό είναι φτιαγμένοι οι Gentlemen αλλά και οι κυρίες λοιπόν; Από το ίδιο που είναι και όλοι οι υπόλοιποι, απλά ξέρουν να το χρησιμοποιούν με τον καλύτερο τρόπο, όχι για να αρπάξουν και να κατακτήσουν αλλά για να προσφέρουν και να μοιραστούν.

Με αγάπη

Αντώνης

Θα αναρωτιέστε τι δουλειά έχει ο Δίας και γιατί ανακατεύεται στα άρθρα μας.

diasΗ λειτουργία του Δία είναι μεταφορική. Στην πραγματικότητα η ύπαρξη ενός τόσο μεγάλου και εντυπωσιακού πλανήτη στο ηλιακό μας σύστημα είναι ευλογία, διότι παρόλο που μας κάνει να αισθανόμαστε μικροί, τραβάει πάνω του ότι αντικείμενο, μετεωρίτη, κομήτη ή οτιδήποτε άλλο απειλεί την ύπαρξή μας. Και φυσικά σαν μεγάλος και δυνατός μπορεί να τα βγάλει πέρα με αυτά που πέφτουν στην επιφάνειά του, κάτι που δε θα συνέβαινε αν έπεφταν στη Γη.

Αν δεν υπήρχε ο Δίας και ο Κρόνος το ηλιακό μας σύστημα θα ήταν πολύ πιο επικίνδυνο διότι κυκλοφορούν χιλιάδες βράχοι, μικροί ή μεγάλοι που θα μπορούσαν να μας κάνουν μεγάλη ζημιά.

Ο Δίας λοιπόν υπάρχει και στην καθημερινή μας ζωή και επιτελεί την ίδια λειτουργία. Εμάς δε μας φαίνεται έτσι από την αρχή διότι το εγώ μας μπαίνει στη μέση και ενοχλείται από αυτή την έλξη του Δία, ή του κάθε Δία.

Τι εννοώ.
Συχνά εμφανίζεται κάποιο άτομο που νομίζουμε ότι έχει σημασία στη ζωή μας. Είτε πρόκειται για κάποιον έρωτα είτε για κάποιο φίλο-φίλη, με τους οποίους νοιώθουμε ή νομίζουμε ότι νοιώθουμε καλά, και ξαφνικά βρίσκουμε καινούριο νόημα στη ζωή.
Και έρχεται ο Δίας με τη δυνατή προσωπικότητα ή την ομορφιά και τραβάει αυτό το άτομο απ' τη ζωή μας.
Αυτός ο Δίας μπορεί να είναι κάποιος φίλος ή φίλη, ή απλά κάποιος που έτυχε να βρίσκεται τριγύρω την κατάλληλη στιγμή.

Η πρώτη εντύπωση είναι ότι αυτό είναι άδικο. Ανάλογα με τον χαρακτήρα μας κλαίμε, θυμώνουμε, φωνάζουμε ή απλά καταπίνουμε την αδικία.

Όμως δεν υπάρχει καμία αδικία.
Ο δυνατός, όμορφος, δυναμικός ή με σούπερ προσωπικότητα “πλανήτης” απλά αποκαλύπτει την προσωπικότητα του υπέροχου ατόμου που γνωρίσαμε. Δείχνει ότι δεν είναι παρά μία φούσκα που εντυπωσιάζεται από οτιδήποτε μπορεί να εντυπωσιάσει και δεν έχει καμία σταθερότητα για να μείνει στη ζωή μας.

Σκέψου λοιπόν, αυτό το άτομο που φάνηκε να είναι τόσο σημαντικό για τη ζωή σου να έμενε σε αυτή και να ανακάλυπτες, πολύ αργά, πόσο ρηχό και ανεύθυνο είναι και πόση ζημιά μπορεί να κάνει, ή έχει ήδη κάνει.

Φυσικά, το εγώ μας που θέλει να δείξει ότι και εμείς είμαστε εντυπωσιακοί και υπέροχοι, πληγώνεται άσχημα από αυτό το γεγονός και ο κάθε Δίας που εμφανίζεται για να μαζέψει τα σκουπίδια που αλλιώς θα μας έκαναν ζημιά, μας φαίνεται σαν απειλή. Όμως είναι ευλογία και μας υπηρετεί.

Αν λοιπόν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε αυτή την αίσθηση της αδικίας και δούμε την αλήθεια, μπορούμε να ανακαλύψουμε ότι υπάρχουν γύρω μας χιλιάδες “Δίες” που ενώ νομίζουν ότι μας κλέβουν ή μας παίρνουν το καλύτερο κομμάτι της πίτας, στην πραγματικότητα απλά μαζεύουν ότι άχρηστο και επικίνδυνο για μας.

Για τα ευαίσθητα άτομα “οι Δίες” είναι δίκοπο μαχαίρι. Όταν ωριμάζουν, κυρίως στην εφηβεία, κάθε φορά που χάνεται μία ευκαιρία την οποία αρπάζει κάποιος “Δίας” υπάρχει μία αίσθηση απόρριψης πολύ έντονη, ειδικά αν από το σπίτι δεν υπάρχει μεγάλη αποδοχή ως προς την ευαισθησία.
Θέλει πολύ δουλειά και πολύ αυτό-αποδοχή σε πιο ώριμες ηλικίες για να θεραπευτούν αυτά.

Με αγάπη

Αντώνης

thoughts1Σε πολλές περιπτώσεις ακούμε να μιλάνε για τη ρουτίνα, πόσο βαρετή είναι και πόσο σκοτώνει τον ενθουσιασμό.
Τα Ευαίσθητα άτομα νιώθουν πραγματικά παγιδευμένα αν πρέπει να λειτουργήσουν σε μία ρουτίνα, ειδικά όταν κάνουν ή ζουν πράγματα που δεν τους αρέσουν ή δεν ενδιαφέρονται γι αυτά.

Όμως στις περισσότερες περιπτώσεις, τα Ευαίσθητα άτομα δημιουργούν τις δικές τους ρουτίνες. Φαίνεται ίσως παράξενο άνθρωποι γεννημένοι εξερευνητές, καλλιτέχνες και εφευρέτες, άνθρωποι με παράξενες και μοναδικές ιδέες να πρέπει να δημιουργούν ρουτίνες και μερικές φορές να θυμώνουν πολύ αν κάποιος προσπαθεί να τις αλλάξει.

Η εξήγηση είναι απλή.
Οι Ευαίσθητοι άνθρωποι που έχουν φυσική τάση προς εξερεύνηση και ονειροπόληση δεν μπορούν να σταματάνε όλη την ώρα και να σκέφτονται πως θα διεκπεραιώσουν τις καθημερινές λεπτομέρειες.

Για παράδειγμα, αν είσαι ευαίσθητος/η και οδηγείς, δεν υπάρχει περίπτωση να αρχίσεις να σκέφτεσαι τι κινήσεις θα κάνεις ώστε το αυτοκίνητο να προχωρήσει. Όλες αυτές οι κινήσεις, τα πεντάλ, το τιμόνι, οι ταχύτητες, έχουν μπει στον αυτόματο πιλότο. Εσύ φροντίζεις μόνο για την κατεύθυνση και τα σήματα και αυτό μόνο αν δε γνωρίζεις την περιοχή.

Φυσικά, στην αρχή, όταν οδηγάς για πρώτη φορά, θα χρειαστεί κάποιο χρόνο μέχρι αυτός ο αυτόματος πιλότος να λειτουργήσει εντελώς, για κάποιο διάστημα θα χρειάζεται να σκέφτεσαι και να προγραμματίζεις κάθε κίνηση, αλλά αυτό μόνο για μικρό χρονικό διάστημα, αλλά ακόμα και αυτό τότε θα είναι κάτι νέο και ενδιαφέρον.

Οπότε το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινής ζωής είναι κάτι που ο/η ευαίσθητος/η δε δίνει σημασία. Απλά συμβαίνει και σε πολλές περιπτώσεις δε θυμάσαι καν ότι συνέβη.

Άλλο ένα πράγμα είναι το να βάζεις τάξη στον προσωπικό κόσμο ενός ευαίσθητου. Ξέρεις, γραφείο, συρτάρια, εργαλειοθήκες κλπ. Οι ευαίσθητοι δε χρειάζονται κάποιον να τους βάζει τα πράγματα σε τάξη διότι ακόμα και αν δεν το έχουν κάνει μόνοι τους έχουν αποθηκευμένη στο μυαλό τους τη θέση κάθε αντικειμένου. Οπότε αν βάλεις τάξη χωρίς αυτούς απλά θα τους μπερδέψεις εντελώς.

Ο λόγος για να μπουν τα “βαρετά” κομμάτια της ζωής σε αυτόματο πιλότο είναι διότι υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα για να ασχοληθείς.
Διαίσθηση, έμπνευση, δημιουργικές ιδέες, προσωπική ή επαγγελματική ωρίμανση, συχνά γράψιμο, σκηνοθεσία, εφευρέσεις, ακόμα και ιδέες πως θα κυβερνηθεί η χώρα ή ο κόσμος, όλα αυτά συμβαίνουν όταν το σώμα λειτουργεί αυτόματα.Και όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο και να τον κάνουν πιο ενδιαφέροντα. Υπάρχουν εκατομμύρια παραδείγματα στο παρελθόν.

Οπότε αν κάποιοι σε ρωτήσουν γιατί δεν προσέχεις και μερικές φορές φαίνεσαι χαμένος/η στο διάστημα, απλά εξήγησέ τους ότι για έναν Ευαίσθητο είναι πιο σημαντικό να απολαμβάνει τη διαδρομή και να φαντάζεται τον προορισμό από το να σκέφτεται ποιο κουμπί χρειάζεται να πατήσει.

Με αγάπη

Αντώνης

Παράξενη ερώτηση από έναν coach;

mask2Πράγματι, το coaching είναι ο καλύτερος τρόπος για να βγάλεις επιτέλους τον αληθινό σου εαυτό στην επιφάνεια αφαιρώντας όλες τις πρόσθετες προσωπικότητες που αναγκάστηκες να βάλεις μπροστά.

Ειδικά όταν είσαι ευαίσθητο άτομο, όπου η μη-αποδοχή σε έχει κάνει να παίξεις ρόλους, τότε χρειάζεσαι ακόμα περισσότερο το να ανακαλύψεις τον αληθινό σου εαυτό και να τον φέρεις στην επιφάνεια.

Όμως συχνά αυτό δεν είναι αρκετό.

Ο αληθινός σου εαυτός δεν έχει δει το φως του ήλιου εκτός ίσως στη βρεφική και πολύ παιδική ηλικία. Αυτό που αντιμετωπίζει είναι ένα σοκ κυρίως διότι δεν υπάρχουν και πολύ αληθινοί εαυτοί σε αυτό τον κόσμο.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο λόγος για να παίξεις ρόλους και να υιοθετήσεις άλλους “εαυτούς” είχε κάποιο νόημα.
Ήταν μία καταπληκτική μεταμφίεση σε ένα πάρτι μεταμφιεσμένων.

Τι βρίσκεται εκεί έξω;

Ας υποθέσουμε ότι έκανες λοιπόν την προσπάθεια και αποκάλυψες τον αληθινό σου εαυτό. Και εκεί που περίμενες έναν θαυμαστό κόσμο ελευθερίας, μόνο αυτό δε βρίσκεις.
turtleΣυναντάς ανθρώπους που παραπαίουν ανάμεσα σε σκέψεις και αποφάσεις. Ανθρώπους που τη στιγμή της δύναμής τους δίνουν τεράστιες υποσχέσεις που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο και όταν περιμένεις τις πράξεις βλέπεις άδεια καβούκια από χελώνες τριγύρω.

Συναντάς ανθρώπους με δυναμική και έντονη προσωπικότητα που όταν σφίγγουν τα πράγματα, έστω και λίγο, ξαναγυρίζουν γρήγορα και βιαστικά στους συνηθισμένους εθισμούς τους, με κυριότερο αυτό του θύματος, μαζεύοντας ξανά γύρω τους ανθρώπους που τους επιβάλλουν συμπεριφορές και συναισθήματα.

Επίσης, συναντάς την απόλυτη παράνοια. Ανθρώπους με αντικοινωνική συμπεριφορά που κυριαρχούν και κατευθύνουν έχοντας γύρω τους σαν δορυφόρους άτομα χωρίς προσωπικότητα και χωρίς θέληση που τους χαϊδεύουν και τους προσκυνάνε.

Δεν κάνω πλάκα, το είδα πολύ καθαρά σε σχολική γιορτή όπου στην παιδική ηλικία αυτή η διαταραχή μπορεί να είναι πολύ φανερή, αν θέλει φυσικά να τη δει κανείς.

Σε τελική ανάλυση, όταν εσύ έχεις ξεφορτωθεί κάθε θωράκιση, έχεις βρεθεί καθαρός/ή και ευάλωτος/η (όπως είναι η φυσική σου κατάσταση) οι άνθρωποι που έχεις γνωρίσει είναι εντελώς ακατάλληλοι για να βρίσκονται γύρω σου. Δεν μπορούν να σε υποστηρίξουν και σε όλες ανεξαιρέτως τις στιγμές της ανάγκης σου θα σε αφήσουν μόνο/η.

Τελικά, γιατί να είσαι ο εαυτός σου;

Ο λόγος για να είσαι ο εαυτός σου είναι διότι οφείλεις να ζεις για σένα και όχι για τους άλλους. Δεν μπορείς να τους αγνοήσεις αλλά δεν μπορείς να τους έχεις και για καθοδηγητές.

Το βασικότερο πρόβλημα με τον εαυτό σου είναι ότι όσο καιρό κυριαρχούσαν άλλες προσωπικότητες, όσο καιρό κρατούσες μια μάσκα, μάζεψες γύρω σου λάθος παρέα. Μάζεψες γύρω σου άτομα που αγάπησαν τη μάσκα και όχι εσένα. Λογικό, διότι νόμιζαν ότι η μάσκα ήσουν εσύ.

Επίσης, έχεις την εντύπωση ότι όσοι σε έχουν πλησιάσει, έχοντας τη μάσκα σου σαν πρότυπο, σε αγαπούν και είναι φίλοι σου και ξαφνικά μπορείς να ανακαλύψεις το αντίθετο.

Αξίζει τον κόπο αν είναι τόσο δύσκολο;

Εξαρτάται από σένα.
Θα ακούς πολύ συχνά από ανθρώπους που διαφημίζουν αυτο-βελτίωση, την υπέροχη ζωή και τα φοβερά πλεονεκτήματα που θα έχεις αφού ξεφορτωθείς τις ψεύτικες προσωπικότητές σου. Και είναι αληθινά, απλά η διαφήμιση δεν αναφέρει τη δουλειά και τις θυσίες που πρέπει να κάνεις και η δουλειά είναι σκληρή και οι θυσίες φαίνονται υπερβολικές αν και στην πραγματικότητα αυτό που θυσιάζεις δεν έχει καμμία αξία.

Για να ξεφορτωθείς όλα αυτά που δεν είσαι πρέπει να έχεις προετοιμαστεί για μια καινούρια ζωή.
Για την αληθινή ζωή.

Συχνά μέσα στην αληθινή ζωή υπάρχουν στιγμές που μοιάζουν μοναχικές και αν δεν έχεις προετοιμαστεί να κάνεις παρέα με τον καλύτερο και πιο πιστό φίλο σου, τον εαυτό σου, τότε μπορεί να υποφέρεις.

Το να παραμείνεις, από την άλλη, σε μία συγκαταβατική ζωή, όπου αποδέχεσαι τη μετριότητα, τη δικιά σου και των άλλων, όπου υποκρίνεσαι για να σε δεχτούν, όπου μειώνεις τη δική σου αξία για να χωρέσεις σε ένα μικρό κουτί που πολλοί ονομάζουν ζωή, δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο...

Αν αποφασίσεις να πας για την ελευθερία, οι άνθρωποι γύρω σου, οι αληθινοί σου φίλοι, μπορούν να είναι μόνο συνοδηγοί για μικρά κομμάτια της διαδρομής. Θα σου δείξουν τον αληθινό σου εαυτό στον καθρέφτη, όχι μακιγιαρισμένο αλλά με όλα τα ψεγάδια που πρέπει να αποδεχτείς ή να διορθώσεις.
Η κολακεία, αλλά και η κριτική δεν έχουν θέση εκεί.

Η απόφαση είναι δική σου και μόνο δική σου.

Με αγάπη

Αντώνης

puterheadΈνα από τα πράγματα που σου συμβαίνουν όταν βρίσκεσαι σε ανισορροπία είναι ότι δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια και να το δεις. Η ίδια η ανισορροπία προστατεύεται από μόνη της δημιουργώντας άμυνες. Αν και δεν είναι αληθινά, ούτε η ανισορροπία ούτε και οι άμυνες, παρ' όλα αυτά τα αποτελέσματά τους φαίνεται να είναι αληθινότατα.

Όπως συμβαίνει πολλές φορές σε αστυνομικές ταινίες αλλά και στην πραγματικότητα, το θύμα συχνά καλύπτει και υπερασπίζεται τον θύτη έχοντας συνδεθεί συναισθηματικά μαζί του παρόλο που η σχέση τους ήταν σχέση φόβου και επιβολής.

 

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα προγράμματα που τρέχουν στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Παρόλο που δεν είναι αληθινά, παρόλο που δεν είναι κομμάτια δικά μας, είναι απλά κάποιες σκέψεις, τα θεωρούμε σαν κάτι δικό μας, είτε σαν δημιουργήματα είτε σαν προστάτες και οδηγούς μας.

 

Όμως αν παρατηρήσετε και τον εαυτό σας και τους άλλους, το σύστημα σκέψεων που βασίζεται σε προγράμματα και πιστεύω, μόνο προστάτης και οδηγός δεν είναι.

 

Είναι αυτό το σύστημα σκέψεων που μας κρατάει μακριά από την επιτυχία και την ευτυχία, που μας οδηγεί στο να καταστρέψουμε σχέσεις που, αν μη τι άλλο, θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να ωριμάσουμε, στην ουσία με την καταστροφική του δύναμη μας κρατάει φυλακισμένους από τη ζωή.

 

Σε μακροχρόνια βάση αυτό το σύστημα σκέψεων και πιστεύω μπορεί να γίνει φονικό, αφού βασίζεται στον φόβο και το άγχος, που δεν είναι και τόσο καλά για την υγεία.

Σε συλλογικό επίπεδο τα αποτελέσματα είναι ακόμα πιο καταστροφικά, μπορούν να κρατήσουν ολόκληρα έθνη στο σκοτάδι και να μην τα αφήσουν να προοδεύσουν αφού μεγάλος αριθμός ανθρώπων λειτουργεί αυτόματα σαν ζόμπι έχοντας περίεργα πιστεύω και προγράμματα να τους κυβερνάνε.

 

Η επιτυχία και η ευτυχία είναι απειλές για αυτή την “οντότητα” διότι αν ανοιχτούμε στη ζωή αυτόματα θα πρέπει να την πετάξουμε στα άχρηστα, να την ξεφορτωθούμε, να τη σκοτώσουμε και συνεχώς μας θυμίζει πόσο κακό είναι αυτό και πόσο κακοί γινόμαστε.

Στην πραγματικότητα το να δίνουμε αξία σε προγράμματα και πιστεύω είναι σαν να έχουμε ένα πρόγραμμα που να τρέχει στον υπολογιστή το οποίο να μας επαναλαμβάνει συνεχώς “μη με σβήσεις” ενώ καταλαμβάνει σημαντικό χώρο από τη μνήμη και τον επεξεργαστή και δε μας αφήνει να δουλέψουμε.

 

Το να “σκοτώσεις” έναν ιό από τον υπολογιστή σου λοιπόν δεν είναι έγκλημα, γιατί είναι έγκλημα το να αφαιρέσεις από το μυαλό σου προγράμματα και πιστεύω που απλά σου κάνουν τη ζωή δύσκολη και δε σε αφήνουν να κάνεις αυτά που θέλεις;

 

Με αγάπη

 

Αντώνης

pointΠολλοί χρησιμοποιούν την αλήθεια σαν τρόπο εκδίκησης, για να αποδείξουν ότι έχουν δίκιο, για να νοιώσουν ανώτεροι, για να κάνουν του άλλους να νοιώσουν κατώτεροι.
Όμως αν συμβαίνει αυτό τότε η αλήθεια τους δεν είναι ολόκληρη, άρα δεν είναι αλήθεια.
Και η πραγματική αλήθεια έχει άλλο προορισμό.

Θα επαναλάβω το περίφημο παράδειγμα του GPS, ξέρετε, της συσκευής που χρησιμοποιείται, κυρίως στα μέσα μεταφοράς, για να μας δείξει το δρόμο.

Το GPS λοιπόν, όπως όλοι μας (χα!), αναζητά την αλήθεια για να τη χρησιμοποιήσει σαν εργαλείο.
Η αλήθεια του GPS αποτελείται από δύο μέρη, α) το μέρος που βρισκόμαστε, που το διαβάζει από δορυφόρους και β) το μέρος που θέλουμε να πάμε, πληροφορία που εισάγουμε εμείς. Με αυτές τις δύο αλήθειες το GPS μας δίνει πιθανές λύσεις για το πως θα πάμε εκεί που θέλουμε, αν φυσικά το έχουμε ενημερώσει σωστά.

Δε θα μας βάλει ποτέ τις φωνές (εκτός από κάτι καινούρια που μιμούνται την ανθρώπινη προσωπικότητα) απλά θα μας πει πως θα πάμε εκεί που θέλουμε και ακόμα αν πάρουμε λάθος δρόμο απλά θα μας διορθώσει.

Και αυτός είναι και ο τρόπος που η αλήθεια, η χρήσιμη πληροφορία, χρησιμοποιείται από τους coaches (αυτούς που σέβονται το λειτούργημά τους, όχι αυτούς που υπόσχονται μαγικές λύσεις) και αυτός θα έπρεπε να είναι ο τρόπος για να χρησιμοποιείται από τον καθένα.

Η αλήθεια λοιπόν είναι το εργαλείο για να διορθώσουμε αυτά που δεν πάνε καλά ακόμα. Δεν έχει κανένα άλλο σκοπό και λόγο ύπαρξης. Και για αυτό χρειάζεται να μάθουμε να τη βλέπουμε κατάματα και να τη χρησιμοποιούμε συνεχώς.

Τώρα, ο συνηθισμένος τρόπος χρήσης, σαν όπλο ή σαν τρόπος αποφυγής της πραγματικότητας, έχει μόνο παρενέργειες και ο κύριος λόγος για αυτό είναι διότι εκλαμβάνει σαν αλήθεια κάτι που στην πραγματικότητα δεν είναι.

Αν, για παράδειγμα, εντοπίσεις ένα σφάλμα σε κάποιον και τον προειδοποιήσεις για αυτό ώστε να βρει τι πρέπει να κάνει για να το διορθώσει, τότε είναι αλήθεια, αν τον κάνεις να νοιώσει άσχημα για αυτό, τότε δεν είναι αλήθεια.

Αν χρησιμοποιήσει τη γνώση που έχεις για να νοιώσεις ανωτερότητα απέναντι σε κάποιους άλλους τότε χρησιμοποιείς κομμάτι της γνώσης αυτής και όχι ολόκληρη και αυτό δεν είναι αλήθεια.

Τη μισή αλήθεια, δηλαδή τη πλαστή ή τη φτηνή απομίμηση, χρησιμοποιούν κυρίως τα μέσα ενημέρωσης, οι περισσότεροι πολιτικοί, τα δικαστήρια, οι διαφημιστές, οι χρηματιστές και όλοι όσοι θέλουν είτε να κερδίσουν είτε εσύ να χάσεις.

Οπότε εκτός από το να μάθουμε να χρησιμοποιούμε την αλήθεια σαν εργαλείο καλό είναι να μάθουμε να εντοπίζουμε ολόκληρη την αλήθεια εκεί που μας έχουν πει τη μισή, συνήθως ωραιοποιημένη, για να μας ξεγελάσουν.

Και φυσικά η αλήθεια σημαίνει σεβασμός στον εαυτό μας πρώτα και μετά στους άλλους, σημαίνει ότι γνωρίζουμε εμείς την πραγματικότητα πρώτοι, διότι κάποιος ο οποίος ξεγελάει τους άλλους πρέπει πρώτα να ξεγελάσει τον εαυτό του για να είναι πιο πειστικός και κατά συνέπεια σημαίνει ότι έχοντας τη σωστή πληροφορία έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε τις σωστές κινήσεις.

Μία από τις κύριες λειτουργίες του coaching είναι, πριν από κάθε προγραμματισμό και επίτευξη στόχων, το καθάρισμα του νου από άχρηστα προγράμματα και λειτουργίες. Και μία από τις άχρηστες λειτουργίες είναι ο εθισμός στη χρήση της μισής αλήθειας πασπαλισμένης με όμορφα κομμάτια από ψέμματα, η οποία εκτός από το ότι μας κάνει αναξιόπιστους αποτελεί και φρένο στη δική μας πρόοδο και επιτυχία, διότι μας δίνει ψεύτικες πληροφορίες.

Μη φοβάστε λοιπόν την αλήθεια, είναι αυτή που μας συνδέει με τον κόσμο.

Με αγάπη

Αντώνης

pingpongΟ κάλος λοιπόν που πατήθηκε, είτε στον πάτησα είτε μου τον πάτησες εσύ, βασίζεται σε ένα πρόγραμμα του παρελθόντος, συνήθως παιδικό ή εφηβικό, συχνά προέρχεται και από την εποχή πριν τη γέννηση. Είναι μία σκυτάλη που, αν δεν τη σταματήσεις τώρα, θα συνεχίζει να δίνεται χέρι – χέρι στις επόμενες γενιές, ατόφια ή μεταλλαγμένη.

Είτε πρόκειται για κακοποίηση, λεκτική ή μη, είτε για αγνόηση, γράψιμο δηλαδή, είτε για οποιοδήποτε παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα σε σένα και σε συγκεκριμένα άτομα ξανά και ξανά, αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να αναγνωριστεί η πραγματική αιτία του προβλήματος και η αιτία δεν είναι το άτομο που κατηγορούμε.

Ίσως, έχετε παρατηρήσει ότι κάποια άτομα έχουν συνέχεια τα ίδια πράγματα να τους συμβαίνουν ανεξάρτητα με το ποιοι είναι οι θύτες τους.

Κάποιους μονίμως τους αγνοούν, σχεδόν όλοι τριγύρω τους, κάποιους μονίμως τους κατηγορούν για πράγματα που δεν έχουν κάνει, κάποιους μονίμως τους κακοποιούν ή τους πειράζουν, άτομα ανεξάρτητα μεταξύ τους και χωρίς να φαίνεται να υπάρχει λόγος γι' αυτό.

Όταν όμως συνειδητοποιήσεις από που έχει ξεκινήσει αυτό το παιχνίδι, θα δεις ότι όχι απλά είναι δικό σου αλλά το έχεις επιβάλλει και στους γύρω σου, τους έχεις δώσει ρόλους και τους παίζουν τέλεια. Είτε αυτό γίνεται με συγκεκριμένη συμπεριφορά σου που προκαλεί τους άλλους να σου κάνουν κακό, είτε με δεν ξέρω τι τηλεπαθητικό τρόπο, δίνεις στον άλλο τον ρόλο που χρειάζεσαι για να συνεχιστεί το παιχνίδι.

Πόσες φορές έχεις συναντήσει στον δρόμο άτομα, κυρίως ηλικιωμένα, που φοβούνται τόσο πολύ ώστε να σε προκαλούν να τους κάνεις κακό χωρίς να είναι καν στον χαρακτήρα σου;

Αρκετά συχνά οι ρόλοι μας είναι προκαθορισμένοι από προγράμματα και των δύο, ο ένας είναι θύμα και ο άλλος θύτης και απλά ταιριάζουν οι ρόλοι μας και έτσι βρισκόμαστε μαζί. Αυτό ονομάζεται γενικά "ανθρώπινες σχέσεις".

Για να αλλάξει λοιπόν αυτό, ο μόνος τρόπος είναι η αντανάκλαση, το σταμάτημα του προγράμματος και η απόφαση του τι θα κάνουμε με αυτό. Σαν να παίζουμε πινγκ πονγκ αντιδρώντας σε κάθε μπαλιά και ξαφνικά αποφασίζουμε να πιάσουμε στο μπαλάκι με το χέρι μας, να το κοιτάξουμε και να το ακουμπήσουμε στο τραπέζι.
Δεν είναι εύκολο αν ζούμε μόνιμα ασυνείδητα, όταν η καθημερινότητά μας, είναι να αντιδρούμε χωρίς σκέψη, να καταπίνουμε ό,τι συναίσθημα βγαίνει, να κατηγορούμε άλλους ή τον εαυτό μας, να ξεσπάμε σ' αυτούς που δε φταίνε, συνήθως στην οικογένειά μας.

Για να αλλάξει όμως αυτό πρέπει να αποφασίσουμε ότι είμαστε κύριοι των πράξεών μας και δεν αντιδρούμε σαν σπαστικά σε ό,τι έρχεται καταπάνω μας.

Η κυριότερη παρενέργεια σε σταμάτημα και αντανάκλαση είναι φυσικά τα συναισθήματα που βγαίνουν. Είτε πρόκειται για φόβο, θλίψη, ενοχή ή θυμό, συχνά αυτά τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα που μας τρομάζουν περισσότερο από το ίδιο το πρόβλημα.

Ο φόβος της ελευθερίας συχνά πονάει πιο πολύ από το να είμαστε θύματα.

Πολύ πρόσφατα είχα ένα παρόμοιο δικό μου συμβάν, τόσο έντονο που προς στιγμήν δεν ήξερα πως να το αντιμετωπίσω. Όμως στην πραγματικότητα ήταν ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το παρελθόν, ένα πέταγμα σκουπιδιών που παρόλο το θυμό που βγήκε, όταν το κοίταξα κατάματα με έκανε κατά πολύ ελαφρύτερο.

Φυσικά, χρειάζεται να ζητήσεις βοήθεια ειδικά αν δεν έχεις γνώση πως να διαχειριστείς τα συναισθήματα, αλλά η ελευθερία μετά απ' αυτό είναι ένα τεράστιο δώρο στον εαυτό σου.

Με αγάπη

Αντώνης

Ίσως, ακούγεται ηττοπαθές, ίσως αλαζονικό, ίσως ακόμα και ανόητο αλλά στην πραγματικότητα αυτοί που μας κυβερνάνε, είτε τοπικά, εθνικά ή διεθνώς, μας προσφέρουν κάτι που χρειαζόμαστε και θα συνεχίσουν να μας το προσφέρουν όσο το χρειαζόμαστε.


Μπορεί με το φτωχό μας μυαλό να νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε χρήματα για να ζήσουμε, μία πιο δυνατή και σταθερή χώρα, υποστήριξη, σεβασμό, ίσως ακόμα και δημοκρατία ή ελευθερία, αλλά όπως είπα είναι το φτωχό μας το μυαλό που τα νομίζει αυτά.


Στην πραγματικότητα αυτό που χρειαζόμαστε είναι δικαιολογίες για να αποφύγουμε να ζήσουμε. Η αληθινή ζωή χρειάζεται να βάλουμε κάτω τις ιδέες μας να κάνουμε σχέδια, να απολαύσουμε τη διαδικασία, να κάνουμε αυτά τα σχέδια πραγματικότητα, να νοιώσουμε αυτό τον δημιουργικό οργασμό, ίσως να φάμε τα μούτρα μας μερικές φορές μέχρι να πετύχουμε, να επικοινωνήσουμε, να ανταλλάξουμε, να ερωτευθούμε... γενικά να ζήσουμε.

Όμως αυτό που πραγματικά θέλουμε είναι πολύ πιο εύκολο, μια δικαιολογία για να μην τα κάνουμε όλα αυτά.

Για να καταλάβουμε ποιες είναι οι υπηρεσίες που μας προσφέρουν, όχι μόνο οι πολιτικοί αλλά οποιοιδήποτε μας κακοποιούν (με την άδειά μας) χρειάζεται να ανακαλύψουμε τα κρυφά πλεονεκτήματα αυτής της κακοποίησης. Η δικαιολογία για να αποφύγουμε τη ζωή είναι ένα απ' αυτά.

Τι πλεονεκτήματα λοιπόν έχει αυτή η κατάσταση;

  • Δε χρειάζεται να κάνουμε εμείς την προσπάθεια, την κάνουν άλλοι,
  • Η τυχόν αποτυχία δε χρεώνεται σε μας (αυτό όπως είδαμε δεν ισχύει απόλυτα),
  • Έχουμε πάντα κάποιον να ξεσπάσουμε με φάσκελα, με γιαούρτια ή απλά με γκρίνια,
  • Δε χρειάζεται να ξοδέψουμε χρόνο για να διαχειριστούμε τα κοινά, πληρώνουμε άλλους γι' αυτό *,
  • Φαινόμαστε πολύ πιο σοβαροί και σημαντικοί μιλώντας για τις αποτυχίες των άλλων παρά για τις δικές μας επιτυχίες,
  • Μπορούμε να έχουμε καθαρό μυαλό χωρίς όλες αυτές τις σκοτούρες της διαχείρισης του κράτους ή του πλανήτη **,
  • Δεν κινδυνεύει η ζωή μας, διότι κακά τα ψέμματα, ακόμα και οι κλέφτες πολιτικοί (πλεονασμός;) κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή, είτε από οργισμένους πολίτες είτε από μεγάλα και επικίνδυνα συμφέροντα,
  • Χαίρουμε μεγαλύτερης εκτίμησης στους, μη σκεπτόμενους, γύρω μας διότι αν κριτικάρουμε τους κυβερνώντες δείχνουμε σαν να ξέρουμε περισσότερα από αυτούς, ακόμα και αν αυτό που κάνουμε είναι να απορρίπτουμε αντί να προτείνουμε,
  • Σε περιπτώσεις προστατευόμενων (εφήβων κυρίως) και ανθρώπων που τα έχουν έτοιμα (ζουν από εισοδήματα, ενοίκια κλπ) δε χρειάζεται να ασχοληθούμε, καλύτερα να διασκεδάζουμε στα καφέ, στα club ή στις ταβέρνες, αφού δε μας αφορά η παγκόσμια πολιτική, είναι για τους μεγάλους ή αυτούς που θίγονται τα συμφέροντά τους.
  • Υπάρχουν πολλά ακόμα πλεονεκτήματα, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά από τα προηγούμενα. Και το μυστικό είναι ότι όσο αυτά τα πλεονεκτήματα παραμένουν κρυφά (διότι φυσικά δε πρόκειται να παραδεχτούμε κανένα από αυτά) έχουμε κάθε λόγο να αφήνουμε να μας κακοποιούν.

Η πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση λοιπόν θα αλλάξει τότε και μόνο τότε όταν εμείς πάψουμε να έχουμε κρυφές υπηρεσίες από αυτή την κακοποίηση. Όταν όλα αυτά τα πλεονεκτήματα και πολλά άλλα λιγότερο η περισσότερο σοβαρά, τα κοιτάξουμε κατάματα και αποφασίσουμε ότι αρκετά με τις δικαιολογίες και με την ικανοποίηση του εγώ μας, ήρθε η ώρα να ζήσουμε, τότε θα μπορέσουμε να σχεδιάσουμε, οργανώσουμε και ζήσουμε τη δική μας ζωή, χωρίς ενοχές, με χαρά και απόλαυση.

Με αγάπη

Αντώνης.

* Δυστυχώς όμως ο χρόνος μας ξοδεύεται αλόγιστα σε επαγγέλματα που απεχθανόμαστε και σε ώρες, μέρες, χρόνια μέσα στην αγωνία και την ανησυχία

** Δεν μπορούμε όμως να έχουμε καθαρό μυαλό διότι πρέπει να βρίσκουμε πάντα λύσεις πως να αντιμετωπίσουμε τα χρέη μας, τους κλέφτες και εγκληματίες που το σύστημα έχει δημιουργήσει και γενικά το καθαρό μυαλό χρειάζεται εκπαίδευση την οποία δεν έχουμε λάβει

dnaladderΈνα χαρακτηριστικό των ευαίσθητων είναι και η έμφυτη τάση προς την περιπέτεια. Κάθε τι καινούριο και συναρπαστικό δίνει νέες ελπίδες και νέο ενθουσιασμό.

Πού όμως τελειώνει η δημιουργία και που αρχίζει ο εθισμός;

Φυσικά, η δική μου προσέγγιση δεν είναι ψυχαναλυτική, απλά κατανόηση συμπεριφοράς και μετακίνηση από αυτή με αληθινές λύσεις.

Τα ευαίσθητα άτομα λοιπόν έχουν μια τάση προς το νέο και συναρπαστικό διότι, σύμφωνα και με κάποιες πηγές, υπάρχει ένα γονίδιο που μας ωθεί προς αυτά. Πρόκειται για το γονίδιο DRD4, το αποκαλούμενο γονίδιο της περιπέτειας, αλλά ταυτόχρονα είναι και το γονίδιο της διάσπασης προσοχής (ADD/ADHD)
Αυτό το γονίδιο μας κάνει να βαριόμαστε με οτιδήποτε είναι μονότονο ή μοιάζει ανούσιο.

Υπάρχουν δύο διαφορετικά αποτελέσματα που μπορεί να προκύψουν από αυτό και εξαρτώνται από τον χαρακτήρα και τον τρόπο που έχει μεγαλώσει κανείς αλλά και από τις αποφάσεις που παίρνει για το τι είναι σημαντικό στη ζωή του.

Το πρώτο είναι φυσικά η περιπέτεια, το ρίσκο, η δημιουργικότητα και η αποφυγή μιας βαρετής ασφαλούς ζωής. Μέσα από αυτό δημιουργούνται επιχειρήσεις, έργα τέχνης, εφευρέσεις, συναρπαστικές ερωτικές σχέσεις και άλλα ενδιαφέροντα στη ζωή ώστε να μην υπάρχει η μονοτονία που η ανάγκη για ασφάλεια προκαλεί. Είναι η κινητήρια δύναμη που κάνει τον κόσμο να εξελίσσεται και να ωριμάζει.

Το δεύτερο αποτέλεσμα είναι η συνεχής δημιουργία και καταστροφή όταν αυτή η δημιουργία γίνεται ρουτίνα. Είναι η ανάγκη για συνεχείς εξωτερικές πηγές ενδιαφέροντος, η ανάγκη κάτι να μας τροφοδοτεί με απόλαυση, περιπέτεια, πληροφορίες ή κινδύνους και όλα αυτά φρέσκα και διαφορετικά. Δεν είναι αυτή η βασική παρενέργεια του εθισμού; ότι δηλαδή η δόση πρέπει πάντα να μεγαλώνει και να εμπλουτίζεται μέχρι... ποιου σημείου;

Η δεύτερη περίπτωση, αν και είναι τάση που έχουν όλοι οι ευαίσθητοι, στην πραγματικότητα λειτουργεί περισσότερο σε αυτούς που είναι ανασφαλείς και δεν μπορούν να χτίσουν κάτι ολοκληρωμένο διότι δεν πιστεύουν στις δυνάμεις τους. Ένας ψυχαναλυτής θα το ονόμαζε νεύρωση, εγώ θα πω απλά ότι το άτομο που του συμβαίνει χρειάζεται αλλαγή τρόπου σκέψης και αντίληψης της πραγματικότητας. Αλλιώς θα μετατραπεί από δημιουργικό άτομο σε καταναλωτής νεωτερισμών και έντονων συναισθημάτων που πρέπει κάθε μέρα να γίνονται εντονότερα.

Το βασικότερο πρόβλημα με αυτόν τον εθισμό είναι η μόνιμη και συνεχής αλλαγή σχεδίων, η συνεχής καταστροφή των δημιουργημάτων που αυτό το άτομο έκανε, η συνεχής αλλαγή συντρόφων, φίλων, ιδεών, χωρίς καμία ελπίδα κάτι να σταθεροποιηθεί.

Το μυστικό της αλλαγής βρίσκεται στην άλλη κατηγορία, σε αυτούς που έχουν την ικανότητα απλά να δημιουργούν χωρίς να χρειάζεται να καταστρέφουν ταυτόχρονα.

Ένας δημιουργικός και συνήθως επιτυχημένος ευαίσθητος έχει ανακαλύψει τον τρόπο να μετατρέπει αυτή την ανάγκη για κάτι εξωτερικά καινούριο και συναρπαστικό σε εσωτερική δημιουργία και εμπλουτισμό αυτών που έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα. Δηλαδή αντί να καταστρέφει κάτι επειδή το βαριέται, το αλλάζει και το βελτιώνει κάθε μέρα.

Φυσικά, εδώ χρειάζεται να υπάρχει αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση και πίστη ότι οι δημιουργίες σου έχουν αξία και δε χρειάζεται να αντικατασταθούν με κάτι που κάποιος άλλος πρότεινε.

Και εδώ είναι η δουλειά που χρειάζεται να γίνει, ώστε η κάθε είδους κακοποίηση που έχεις υποστεί και που έχει κάνει την αυτοεκτίμησή σου να εξαφανιστεί να πάψει να επηρεάζει τη ζωή σου και να δεις τον πραγματικό σου εαυτό. Να αποφασίσεις ότι αυτό που δημιουργείς, ότι και αν είναι αυτό, έχει αξία την οποία αντί να την αλλάξεις με το να το καταστρέψεις μπορείς να τη μεγαλώσεις.

Είναι η διαφορά μεταξύ κάποιου που έχει πετύχει και κάποιου που ακόμα παλεύει για τα βασικά.

Με αγάπη

Αντώνης

roundsΑν παρατηρήσουμε τον εαυτό μας αλλά και τους γύρω μας θα δούμε ότι υπάρχουν τομείς που καταφέρνουμε να κερδίζουμε, να πηγαίνουμε μπροστά και τομείς που είμαστε κολλημένοι και συνεχώς ξαναγυρνάμε στο ίδιο σημείο.

Για παράδειγμα, ένας από τους τομείς που οι περισσότεροι γυρνάνε γύρω από μια κυκλική πλατεία είναι το οικονομικό.

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μας δημιουργούν αυτό το πρόβλημα, έχει να κάνει με τα παιδικά προγράμματα, τι εμπειρίες έχουμε πάνω στο συγκεκριμένο θέμα (όποιο και αν είναι αυτό), τι έχουμε ακούσει από τους γύρω μας, κυρίως από τους γονείς μας, ακόμα έχει να κάνει με τα πιστεύω που έχουμε αναπτύξει, είτε από τις παραδόσεις, εθνικές, θρησκευτικές, οικογενειακές και πόσο έχουμε κάνει δικά μας αυτά που μας δίδαξαν αυτές.

Όμως αν και πολλοί έχουν καταφέρει να εντοπίσουν το πρόβλημα, πολύ λίγοι έχουν καταφέρει να ξεφύγουν απ' αυτό.
Ο λόγος είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των εμποδίων, εσωτερικών και εξωτερικών.

Είτε μιλάμε για προσωπική είτε για επαγγελματική – επιχειρηματική ζωή, το αποτέλεσμα έχει να κάνει με τον τρόπο προσέγγισης. Και ας μη γελιόμαστε, τα περισσότερα εμπόδια που συναντάμε είναι εσωτερικά, τα έχουμε βάλει εμείς μπροστά μας.

Το πρόβλημα λοιπόν μπορεί να προέρχεται από μία σειρά δικά μας πιστεύω, ή από προγράμματα που λειτουργούν αυτόματα κάτω από κάποιες συνθήκες, και όλα αυτά σαμποτάρουν την επιτυχία ή την ευτυχία μας. Και αν υπάρχουν και εξωτερικές συνθήκες τότε έχουμε μια καλύτερη δικαιολογία για να υποφέρουμε!

Ο τρόπος λοιπόν για να σταματήσετε να κάνετε κύκλους είναι να αλλάξετε τον τρόπο που βλέπετε το πρόβλημα. Για την ακρίβεια να αποφασίσετε ότι το πρόβλημα δεν είναι σημαντικό, αυτό που είναι σημαντικό είναι η λύση.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, παρατηρήστε όλους τους συμπατριώτες μας που προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει, ανησυχούν, βρίζουν φασκελώνουν, φυσικά έχουν μια καλή δικαιολογία για να μην έχουν επιτυχίες, αλλά αν τους ρωτήσεις τι θέλουν θα σου απαντήσουν πάλι με τον ίδιο τρόπο, “δε θέλω αυτό, δε θέλω το άλλο” κοκ. Αν επιμείνετε να μάθετε τι θέλουν και όχι τι δε θέλουν θα τους δείτε να παγώνουν και να μην ξέρουν τι να πουν.

Η απάντηση λοιπόν είναι:

Αλλάξτε την ερώτηση!

Φτάνουν πια οι ερωτήσεις του τύπου “Γιατί συμβαίνουν αυτά, γιατί φτάσαμε ως εδώ, γιατί υποφέρουμε, γιατί δεν έχουμε λεφτά”!
Ας γυρίσουμε το βλέμμα μας στο τι θέλουμε και ας αλλάξουμε τις ερωτήσεις: “Πως μπορούμε να τα σταματήσουμε, πως ξεκολλάμε από δω, πως σταματάμε να υποφέρουμε, πως βελτιώνουμε τα οικονομικά μας”!

Σε αντίθεση με την προηγούμενη σειρά ερωτήσεων, η οποία απλά στριφογυρίζει γύρω από το πρόβλημα, οι τελευταίες μπορούν να απαντηθούν και η απάντηση να είναι επιτέλους χρήσιμη σε κάτι. Μπορούν να δώσουν λύσεις χωρίς να χρειαστεί να μάθουμε από που προέρχεται το πρόβλημα. Και μπορώ να απαντήσω και σε αυτό, το πρόβλημα προέρχεται από το ότι κανείς δεν έχει δώσει λύση μέχρι τώρα.

Και επειδή οι τελευταίες ερωτήσεις φαίνονται για κάποιους ξεκάρφωτες, ας τις καρφώσουμε.

Για να απαντήσετε σε ερωτήσεις του τύπου “Πως προχωράω προς τη λύση” ψάξτε να βρείτε τις λύσεις που έχετε βρει μέχρι τώρα. Δείτε τις επιτυχίες σας μέχρι τώρα, οι οποίες έχουν επισκιαστεί από τη μόνιμη αναφορά σε προβλήματα. Δείτε τις μεθόδους που χρησιμοποιήσατε για να δώσετε λύσεις και χρησιμοποιήστε τις ξανά αφού τις βελτιώσετε και τις αναβαθμίσετε.

Φυσικά, αυτό πρέπει να γίνει τρόπος σκέψης ώστε να γίνεται αυτόματα και να έχει εφαρμογή σε κάθε τομέα στη ζωή σας.

Το coaching είναι ο τρόπος που θα σας γυρίσει τη νοοτροπία από το αναμάσημα των προβλημάτων στη δημιουργική λύση τους.

Όχι, το coaching που προσθέτει προγράμματα στο μυαλό για να καλύψει τα παλιά αλλά αυτό που καθαρίζει και από-προγραμματίζει. Και πιστέψτε με, η διαφορά θα είναι τεράστια.

Είναι η μετακίνηση από την αποτυχία στην επιτυχία.

Με αγάπη

Αντώνης